کد خبر: 979

تاریخ انتشار: 1 مهر 1396

دو شهید کربلا که معیار رفاقت خود را یاری امام حسین(ع) قرار دادند

حجت‌الاسلام خلج محور اصلی رفاقت مسلم بن عوسجه و حبیب بن مظاهر را یاری امام حسین(ع) معرفی کرد و گفت: مسلم بن عوسجه در آخرین لحظات شهادتش، حبیب را به یاری امام حسین(ع) دعوت کرد. حجت‌الاسلام ناصر خلج از کارشناسان امور مذهبی،‌ در گفت‌وگو با خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا با توجه به برخی درس‌های […]

حجت‌الاسلام خلج محور اصلی رفاقت مسلم بن عوسجه و حبیب بن مظاهر را یاری امام حسین(ع) معرفی کرد و گفت: مسلم بن عوسجه در آخرین لحظات شهادتش، حبیب را به یاری امام حسین(ع) دعوت کرد.

حجت‌الاسلام ناصر خلج از کارشناسان امور مذهبی،‌ در گفت‌وگو با خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا با توجه به برخی درس‌های عاشورایی گفت: در کربلا دو شخص بزرگوار از جمله مسلم­ ابن عوسجه و حبیب­‌بن مظاهر دو دوست صمیمی بودند. امیرالمؤمنین(ع) در روایتی فرمود اگر قرار است مسیری را طی بکنید، از مسیر نپرسید بلکه اول بدانید رفیق کیست. این دو با هم رفیق و هر دو یار پیغمبر بودند.

وی افزود: ماجرای پیوستن این دو یار با وفا به یکدیگر از این قرار بود که پس از شهادت مسلم بن عقیل و هانی بن عروه مسلم بن عوسجه پنهانی زندگی می‎کرد تا اینکه خبر ورود امام حسین(ع) به کربلا به کوفه رسید. در این هنگام حبیب بن مظاهر با مسلم بن عوسجه روبرو شد و به وی گفت حسین(ع) وارد کربلا شده است، عجله کن تا او را یاری کنیم. مسلم بن عوسجه سراسیمه به همراه حبیب به سمت کربلا راهی شدند. (زندگانی امام حسین ع، سید هاشم رسولی، ص۴۲۵).

حجت‌الاسلام خلج محور اصلی رفاقت مسلم بن عوسجه و حبیب بن مظاهر را یاری امام حسین(ع) معرفی کرد و گفت: لحظه شهادت مسلم بن عوسجه، امام خود را بر بالین ایشان رساند و ضمن ابراز احساسات به وی، فرمود: «رحمک الله یا مسلم؛ مسلم خدا تو را رحمت کند»؛ سپس این بخش از آیه را تلاوت فرمودند: «فَمِنْهُمْ مَنْ قَضی نَحْبَهُ وَ مِنْهُمْ مَنْ ینْتَظِرُ وَ ما بَدَّلُوا تَبْدِیلاً؛ برخی از مؤمنان پیمان خود را به آخر بردند و برخی دیگر در انتظار به سر می برند و هرگز در عهد و پیمان خود تغییر و تبدیل ندادند».

وی افزود: اما حبیب بن مظاهر با آهی جانسوز و اشکی روان به مسلم گفت: «عَزَّ عَلَیَّ مَصْرَعُکَ یا مُسْلِمُ اءَبْشِرْ بِالْجَنَّهِ؛ چه سخت است بر من که به خاک افتادن تو را شاهد باشم، تو را بهشت مژده باد. اما مسلم لب‌ها را تکان داد و چشم را گشود و با صدای بریده بریده و آهسته گفت: خدا به تو مژده نیکو دهد. اما این دو دوست و رفیق راه تا آخرین لحظات از یاری‎رسانی و پند به یکدیگر دست بر نمی‎دارند. حبیب بن مظاهر به مسلم گفت: اگر نه این بود که لحظاتی دیگر به دنبال تو خواهم آمد، خیلی دوست داشتم که آنچه دلت می‎خواهد و برایت مهم است، به من وصیت می‎کردی. مسلم نیز رو به سوی امام حسین(ع) کرد و به او گفت: أوصیکَ بهذا یعنی تو را سفارش به امام حسین(ع) می‎کنم. (مثیرالأحزان، ص۶۳). بنابراین محور اصلی و نقطه اتصال رفاقت این دو بزرگوار، امام حسین(ع) بود.

می پسندم(0)نمی پسندم(0)
ارسال دیدگاه